Johan & Inge delen hun ervaring

Het eerste ervaringsverhaal van 2013: Johan en Inge willen graag hun verhaal met iedereen delen. Je kunt niet anders dan hartelijk lachen om dit bruisende verhaal. Het leest bovendien weg als een roman en geeft je een intiem beeld van hoe de behandelingen in Istanbul kunnen verlopen voor een stel. Van behandelingen hier in Nederland tot aan de terugplaatsing van de embryo's bij de vrouw. Ben je ook benieuwd hoe het is afgelopen met Johan en Inge? Lees dan snel door... 

Na onze ‘’Human First’’ ervaring willen wij graag een bijdrage leveren aan de ervaringsverhalen voor de site van Human First. Dit omdat wij met zoveel mogelijk mensen willen delen hoe geweldig deze organisatie is en hoe een nare mededeling kan veranderen in een bijzondere ervaring. In het jaar 2011 besloten mijn man en ik dat wij graag een kindje wilden proberen te krijgen. We starten hiermee en maakten ons geen zorgen in het  1ste jaar. Na een jaar veel ‘’maakplezier’’ kregen we wel wat zorgen en besloten wij ons te laten onderzoeken. Een vermoeiende weg in het ziekenhuis van bezoeken aan een legertje verschillende gynaecologen inclusief een tweede legertje verschillende artsen in opleiding volgde met talloze onderzoeken begon. De wachttijden waren steeds enorm, waren nooit binnen een half uur na onze geplande afspraken aan de beurt. Vervolgens hebben wij elke keer opnieuw ons hele verhaal moeten vertellen en werden wij zo snel mogelijk weer naar buiten gewerkt. Wij raakten hierdoor behoorlijk gefrustreerd. Het service niveau en de persoonlijke aandacht waren van een enorm laag niveau. We voelden ons elke keer weer een nummer in het ziekenhuis en kregen enkel uitgestreken gezichten van artsen, of wij nou emotioneel waren of niet. Empathie was ver te zoeken. Uiteindelijk bleek dat er een medische indicatie was en wij maar 1% kans hadden op een natuurlijke bevruchting. Het ziekenhuis gaf ons aan dat wij enkel met IVF-ICSI een kans hadden op een zwangerschap. Ondanks dit nare nieuws en vervelende ziekenhuis traject besloten wij positief vooruit te gaan, een kans op zwangerschap was immers niet uitgesloten. Wij zagen deze beslissing als een grote stap omdat we inmiddels in beeld hadden van wat een IVF-ICSI behandeling in zou gaan houden. Het romantische ‘’we maken een kindje’’ was er duidelijk vanaf.

Wij melden ons aan en het ziekenhuis zette ons vervolgens op de wachtlijst, we moesten 6 maanden wachten voor we konden starten omdat het onze 1ste poging was en we nog jong zijn. Dit verbaasde ons want ik ben 35, in januari 36. Al bij al was ook dit een teleurstelling in de werkwijze van het ziekenhuis voor ons. Wij besloten niet bij de pakken neer te zitten en te gaan kijken of er ook andere mogelijkheden waren om onze wens in vervulling te laten gaan. Onze voorwaarden waren: persoonlijke aandacht, geen wachtlijst, het best mogelijke laboratorium om een zo hoog mogelijke slagingskans te hebben. Je gaat immers toch voorbij een ‘’de wet der sterksten’’ uit de natuur. Dan wil je enkel met super specialisten werken die topcellen uitkiezen met top apparatuur.

Wij kwamen via internet terecht bij Human First en waren in de 1ste instantie sceptisch over Turkije, we hadden wat vooroordelen en vraagtekens bij de medische zorg aldaar. We besloten echter toch contact op te nemen en te zien wat het zou brengen. Evren van Human First was de eerste openbaring, ze nam alle tijd om onze vragen te beantwoorden en leefde meteen met ons mee. We voelden ons eindelijk gehoord en kregen een heel goed beeld van wat in Istanbul mogelijk zou zijn. Nadat wij met elkaar en een aantal mensen dicht bij ons hierover hadden gesproken, besloten wij samen met Evren wanneer wij naar Turkije zouden gaan. Zij regelde alles voor ons (verblijf, vlucht, vervoer, afspraak in het ziekenhuis, gastvrouw, etc.), wij hoefden ons niet druk te maken om reisdetails maar enkel te concentreren op een relaxed vertrek. Op 12 oktober (vrijdag) vlogen wij naar Istanbul en werden wij opgehaald om te overnachten in het Belle Maison hotel … met fijne appartementen en persoonlijke service. We waren verrast door de moderne uitstraling van de enorme stad Istanbul en voelden ons er meteen prettig.

De volgende dag (zaterdag!) stond ons 1ste bezoek aan het Memorial Hospital te wachten waar wij de behandeling bij Dr. Cem en Dr. Arzu zouden starten. Murat (de zoon van de hoteleigenaar) was onze vaste chauffeur en Dayon onze gastvrouw. Dat was openbaring nummer 2, door de ongelofelijke vriendelijkheid, het medeleven en de openheid van hen voelde alles veel minder gespannen. Dayon is bekend met alle medewerkers van de fertiliteit afdeling, spreekt vloeiend Turks en kan daardoor met hen schakelen en vertalen naar het Nederlands daar waar je er met Engels niet uitkomt. Gewoon geweldig dat je deze service kunt hebben.

In het ziekenhuis werd alle tijd voor ons genomen, we konden meteen naar binnen op de afgesproken tijd en de omgeving voelde fijn en persoonlijk. Niet te vergelijken met de klinische, kille en fabrieksachtige omgeving in ons Nederlandse ziekenhuis. Na een duidelijke uitleg van wat in de komende weken zou gebeuren werd een echo gedaan, ook dit op een respectvolle manier, zonder het ‘’met je benen wijd in het openbaar’’ gevoel van Nederland. We kregen uitleg over de te nemen medicatie en konden genieten van vrije tijd voor de volgende 3 dagen. Een bezoek aan de apotheek volgde daarop, we hebben ongeveer de halve apotheek leeggekocht voor ons gevoel. Wij hadden nog nooit zoveel medicatie bij elkaar gezien. gelukkig werd alles door onze verzekering bij Agis vergoed en hoefden wij niets voor te schieten. Agis is overigens een aanrader aangezien zij een eigen kantoor in Turkije hebben, met je verzekeringspas kun je alles regelen. Er volgde een week met nemen van medicatie (piepkleine prikjes), bezoeken om de paar dagen aan het Memorial om de groei van follikels te volgen en lekker veel eigen tijd voor ontspanning. We konden gaan en staan waar we wilden, lekker eten, de stad bekijken, shoppen en lekker luieren. Heerlijk om zo los van alles te zijn en te genieten en ontspannen, wij zijn ervan overtuigd dat dit de loop van de behandeling ten goede komt. Je hebt immers geen zorgen om werk, boodschappen of privé verplichtingen maar bent lekker met zijn 2-en weg om toch wat romantiek in het geheel te kunnen brengen.

Aan het einde van de 1ste week bleek ik 10 follikels te hebben van minimaal 18mm, voldoende om de pick-up te gaan doen. Ik moest die avond (vrijdag) een laatste prik nemen en dan maandag naar het Memorial voor de punctie. We overlegden over plaatselijke verdoving of 15 minuten volledig in slaap en kozen voor het laatste, onnodig pijnlijden is immers voor niemand goed. Dit was weer een opluchting voor mij na alle horror verhalen uit Nederland over (pijn bij) de punctie. We deden rustig aan in het weekend, gingen nog lekker uit eten en maakten kennis verder met Murat en zijn vriendin. Super leuk om met hen nog meer van het echte Istanbul te zien en ook de niet toeristische plekjes te ontdekken. Een bezoek aan een voetbalwedstrijd van Besiktas tussen duizenden gepassioneerde Turken was hiervan zelfs een onderdeel. Maandag was de punctie, ondanks mijn zenuwen heb ik niets gevoeld. Ik was 15 minuten in slaap en droomde van een prachtig onbewoond eiland. Dayon stond mij de hele tijd bij en iedereen in de operatiekamer was super vriendelijk en behulpzaam. De uitrustkamer voelde als een luxe hotel en ook Johan werd heel netjes begeleid. Hij leverende na mijn punctie zijn potje met cellen in en de bevruchting kon beginnen. Er waren 7 eicellen verkregen, een mooi resultaat. Ik kwam aardig ongeschonden uit de operatie kamer, ruste een uurtje uit, kreeg een ontbijtje en bracht de rest van de dag door met een warm kruikje en veel knuffels van Johan.

We zouden gaan voor terugplaatsen van 1 embryo na 5 dagen, om een zo sterk mogelijk ontwikkelde embryo te gebruiken. Dit ook omdat het onze eerste poging was en een tweeling meer kans op complicaties geeft. Op dinsdag bleek echter dat er 3 bevruchtingen waren gelukt waarvan 2 topkwaliteit embryo’s en 1 van goede kwaliteit. In overleg met Dr. Cem en Dr. Arzu werd besloten om op woensdag (dag 3) toch 2 embryo’s terug te plaatsen om de kans van slagen te vergroten. Dr. Cem gaf aan dat de kans van slagen 50% was, bij een zwangerschap zou de kans op een 1-ling 80% zijn, een 2-ling 10%. We besloten de gok te wagen. De terugplaatsing verliep volledig pijnloos, veel drinken vooraf en dan zo relaxed mogelijk gaan liggen. Wederom stond Dayon mij volledig bij en was iedereen in de operatiekamer ongelofelijk lief. Binnen een paar minuten was het gebeurd en mocht ik gaan rusten. Het voelde heel bijzonder. We konden, nu de terugplaatsing was gedaan, eerder naar huis dan verwacht en waren donderdag weer heerlijk in ons eigen huisje. Het wachten tot 12 dagen later was begonnen. We vonden het spannend maar probeerden zo normaal mogelijk ons leven weer op te pakken. Het voelde fijn om weer in een ritme te komen en dit werkte bovendien wat afleidend.

Op 12 november (D-Day!) mochten wij naar de huisarts voor een bloedonderzoek op HCG (zwangerschapshormoon) waarde. Die bleek 208 HCG te zijn…we waren zwanger! Een week later hebben we de test nog eens laten doen, toen was de waarde opgelopen tot 5813 HCG, het stond nu vast dat er een hechting was. In week 7, op 29 november, mochten we de eerste echo doen bij de gynaecoloog en wonder boven wonder zagen we 1 klein ‘’pindanootje’’ van 1 cm met een razende hartslag! We waren in de wolken… Inmiddels zijn we in week 10 aangekomen en hebben we bijna de 2de echo. Daarin gaan we zien of ons ‘’pindanootje’’ een goede nekplooimeeting heeft en verder groeit zoals het hoort. Allemaal enorm bijzonder en spannend. Wij zijn voor nu in ieder geval een trotse aanstaande papa en mama!

Al bij al zijn wij het bewijs dat: de medicatie enorm meeviel, ik was enkel soms moe en had wat spierpijn; de omgeving prachtig was en ons super ontspannen maakte; de service van alle kanten top was, we voelden ons als VIP’s; de medische behandeling van topkwaliteit was, ook vanwege de Assisted Hatching en IMSI optie die in Nederland niet overal beschikbaar is. Wij kunnen iedereen aanraden om via HumanFirst een IVF(-ICSI) traject in te zetten. Het ontzorgt jou daar waar jij al genoeg aan je hoofd hebt, het geeft lucht en maakt dat je ontspannend dit toch al lastige traject kan afleggen. Ook als het de eerste keer is en je niet gelukkig wordt van de helaas vaak aflatende service en langdurige trajecten in Nederlandse ziekenhuizen. Maak van een naar bericht een bijzondere ervaring…

Groetjes van een papa en mama in spé, Johan & Inge

Ervaringsverhaal van Mel & Daan

Hieronder hebben wij weer een nieuw ervaringsverhaal voor jullie van een stel dat net terug is uit Istanbul. In hun verhaal kijkt de vrouw, Mel, terug op hun verblijf en behandelingen. Mocht je benieuwd zijn naar hoe het is voor een stel om een dergelijk avontuur aan te gaan, of hoe de behandelingen en gastvrouw worden ervaren, dan is het verhaal van Mel en Daan echt de moeite waard. Ben je ook benieuwd naar de uitkomst van hun behandelingen in Turkijk? Lees dan gerust verder. 

Mel en Daan; Ons reisverslag

Wij hebben voor Human First gekozen, omdat wij in het verleden meerdere keren zijn teleurgesteld in de medische zorg die Nederland biedt. Nadat ik een e-mail had gestuurd naar Human First werd ik gebeld door Evren. Het telefoongesprek met Evren gaf voor mij de doorslag om voor Human First te gaan. De website is erg duidelijk en beantwoord al je vragen. Maar toch blijft het iets spannends; een medische behandeling in het buitenland. Evren heeft mij alles uitgelegd en kwam zo professioneel en bekwaam over, en wist echt alles te vertellen en te beantwoorden. In Nederland hoef je echt niet van een dokter of doktersassistente te verwachten dat hij/zij 35 minuten met je gaat bellen.

Op 13 September vlogen wij naar Istanbul voor de ICSI behandeling en op het vliegveld stond onze transfer al te wachten om ons naar het hotel te brengen. Prima hotel met heel aardig personeel. 14 September hadden we de eerste afspraak in het Memorial ziekenhuis. Ik werd onderzocht en Daan zijn sperma werd onderzocht. Na een paar uurtjes werden we gebeld dat er 1 zaadje was gevonden in het onderzoek, terwijl in Nederland hebben ze na vijf sperma-onderzoeken niks gevonden! Nog een een bevestiging voor ons dat we er goed aan hebben gedaan om de ICSI-behandeling hier in Istanbul te ondergaan. Ook kregen we een uitleg over de hormooninjecties. Daan heeft heel lief bij mij de injecties gegeven, elke dag in mijn buik. Omdat we pas weer op 18 September in het ziekenhuis hoefden te zijn, zijn wij naar Antalya gevlogen. Paar dagen aan het strand!
 

Op 18 September weer naar het ziekenhuis. Ik werd weer onderzocht en kregen weer een uitleg over een extra injectie die Daan mij elke dag moest geven. Vanaf vandaag dus twee injecties per dag. Om de dag moesten we naar het ziekenhuis voor onderzoeken bij mij. Dan houden ze in de gaten of de eitjes goed groeien en of het genoeg eitjes zijn. 23 September; dit is de laatste injectiedag, waarvan eentje ervoor zorgt dat je je eisprong krijgt. Op 24 September moesten we al vroeg in het ziekenhuis zijn. Daan kreeg zijn MICRO-TESE operatie. Dit mag gewoon met een plaatselijke verdoving, Daan heeft er voor gekozen om dit onder algehele narcose te doen. De dokter kwam na 30 minuten al met het goede nieuws dat hij meer dan genoeg zaadjes had gevonden! Een uur na Daan zijn operatie was ik aan de beurt voor de punctie. Omdat ik 17 eitjes had, hebben zij mij aangeraden om ook onder narcose te gaan. Ik heb er dus niks van meegekregen. 

De eerste twee of drie dagen wel een beetje last van mijn buik gehad. Daan had ook de eerste drie dagen last. Maar voor ons allebei is het 100% meegevallen! Op 25 September werden we gebeld met het nieuws dat van de 17 eitjes er 12 volgroeid waren en van de 12 eitjes er 8 bevrucht waren. Vervolgens werden er op 27 September twee bevruchtte eitjes terug geplaatst. Het terug plaatsten duurt ongeveer vijf minuten en ik heb er echt niks van gevoeld. Wij zijn die zelfde avond weer terug gevlogen naar Nederland. 

Nu vandaag, 9 oktober, heb ik drie zwangerschapstesten gedaan en ik ben bij de huisarts geweest met de uitslag ZWANGER!! 

Wij zijn erg blij dat we de ICSI-behandeling bij Human First in Istanbul hebben laten doen. Als we in Nederland waren gebleven dan had Daan volgende week zijn laatste sperma-onderzoek gehad. Een maand daarna, de tese operatie en als ze daar zaadjes zouden vinden dan pas word je doorgestuurd naar Belgie voor ICSI-behandeling. Dus dan was ik misschien pas over 4 maanden zwanger geweest. Buiten het feit dat het dus een stuk sneller gaat in Istanbul is het personeel ook veel vriendelijker. Ze nemen echt de tijd voor je en kennen je bij naam. Bij elk bezoek aan het ziekenhuis was Dayon erbij. Zij is de Turks/Nederlandse gastvrouw/tolk. Super aardig en echt heel fijn dat zij er bij elke stap bij was. Zij weet heel veel van de behandelingen en is een fijne steun. 

Groet Mel (25) & Daan (40)

 

Nieuw ervaringsverhaal: Meerdere pogingen...

Hieronder het laatste ervaringsverhaal van onze patienten. Helaas zijn ze niet zwanger geworden van hun laatste poging. Toch geeft dit verhaal een goed beeld weer van een lang IVF-traject en hoe stellen dit ervaren...

We zijn inmiddels al een aantal jaren bezig met allerlei onderzoeken en behandelingen om zwanger te worden. Mijn man heeft zich vroeger laten steriliseren en heeft eerst dit ongedaan moeten laten maken. Het heeft eerst maanden geduurd voordat dit geregeld kon worden en daarna weer maanden totdat duidelijk werd dat de zaadkwaliteit desondanks onvoldoende was om op de gebruikelijke manier zwanger te worden. Ook ik heb diverse onderzoeken moeten ondergaan voordat bleek dat er met mij gelukkig niets aan de hand was. Omdat er geen andere optie was, zijn we met ICSI begonnen, tot driemaal toe een negatief resultaat. Hierop heeft het ziekenhuis besloten dat ze mij/ons liever niet verder wilden behandelen, omdat de kans van slagen te klein zou zijn in relatie tot de risico's. Als wij het persé nog een keer wilden proberen, zouden ze daar eerst over moeten vergaderen. 

Wij hadden het inmiddels helemaal gehad met dit ziekenhuis. Ze hebben ons maandenlang aan het lijntje gehouden tijdens de onderzoeken en waren tijdens de behandeling niet altijd even zorgvuldig. Zij hoefden voor ons niet meer te vergaderen: wij wilden sowieso niet verder met een ziekenhuis dat zelf geen vertrouwen in hun behandelingen had. Maar wij hadden nog steeds wél een sterke kinderwens. Via internet zijn we bij Human First uitgekomen. Na eerst heel prettig telefonisch contact met Human First te hebben gehad, werd ons dossier door dr Cem in Istanbul beoordeeld en bleek dat hij nog wel mogelijkheden voor ons zag. 

Onze gehele reis, verblijf en behandeling werd door Human First geregeld. Ik heb voor ons vertrek nog veelvuldig telefonisch en emailcontact gehad om alle kleine vraagjes en onzekerheidjes te spuien en hier werd altijd heel adequaat op gereageerd. In Istanbul werden we door een gastvrouw begeleid, waar we veel aan hadden en ook veel lol mee hebben gehad. Het ziekenhuis was geweldig. Het personeel was vriendelijk, behulpzaam en zeer competent. De behandeling liep voorspoedig. Met name de punctie was zo anders dan in Nederland. Door de goede verdoving heb ik er bijna niets van gevoeld, terwijl ik Nederland zowat uit de stoel sprong omdat de pijn bijna onverdraaglijk was. Nog voor vertrek werden we door Human First gebeld met de vraag of wij zouden willen meewerken aan een radioprogramma over IVF in het buitenland. Het leek ons heel goed idee om onze ervaringen en de verschillen en overeenkomsten tussen Nederland en Istanbul te delen met iedereen die daar belangstelling voor heeft. In Nederland zijn de radiomensen voor en na de reis bij ons thuis geweest voor interviews. In Istanbul hebben we dit telefonisch gedaan. Wij vonden het leuk om te doen, maar wel vervelend om te moeten vertellen dat de eerst poging in Istanbul niet geslaagd was. Maar we wilden het nog niet opgeven. Een paar maanden later zijn we terug gegaan. Weer met alle hulp en voorbereiding van Human First, maar nu zonder gastvrouw, omdat we nu wel bekend met alles waren. Omdat we de vorige keer al ruim 3 weken in Istanbul waren geweest, wilden we de tijd daar nu zoveel mogelijk beperken. Human first heeft ervoor gezorgd dat de benodigde medicatie naar Nederland werd opgestuurd, omdat ik een samenstelling moest gebruiken die in Nederland niet verkrijgbaar was. Weer leek alles heel voorspoedig te gaan, maar het resultaat was ook weer negatief. 

We wilden het eigenlijk opgeven. Het was elke keer zo moeilijk om weer een teleurstelling te verwerken. Bovendien werd het ook erg kostbaar. Doordat we in Nederland al drie pogingen hadden gedaan, werden de behandelingen en medicatie in Istanbul niet meer vergoed. Hier kwamen natuurlijk ook steeds de reis- en verblijfskosten bij, waardoor de kosten hoog opliepen. Echter, toen bleek dat dr Cem nog steeds mogelijkheden voor ons zag, hebben we besloten om nog een laatste poging te doen. Zodat we echt alles hadden geprobeerd. En toen was het raak! We konden het eigenlijk niet geloven, na alle ellende en teleurstellingen die we hadden doorstaan, was ik eindelijk zwanger. We hebben inmiddels een prachtig kindje, waar we heel veel van genieten. Maar het begon toch weer te kriebelen. Het zou toch fantastisch zijn om een broertje of zusje voor onze kleine te krijgen. We hebben weer contact opgenomen met Human First. We zouden hiervoor, gezien al onze ervaringen nooit meer naar een ziekenhuis in Nederland gaan. Een paar maanden geleden zijn we weer in Istanbul geweest. Het was alleen al leuk om onze kleine daar te 'showen' en iedereen was er helemaal gek mee. De behandeling verliep ook weer goed, maar toch niet gelukt. 

De verzekering heeft gelukkig alle medische kosten vergoed. We willen zeer binnenkort weer naar Istanbul voor nog een poging. Het is een keer gelukt, we weten dat het kan, dus het moet gewoon nog een keer lukken. Dus, dit verhaal wordt vervolgd en dan hopelijk met een goed einde... Frank en Daniëlle (oktober 2011)

IVF in Turkije: op de radio

In 2008 heeft het Radio 1 programma De Ochtenden een reportage gemaakt over IVF in Turkije met Human First. De journaliste wilde mij graag interviewen, maar wilde ook van patiënten zelf horen hoe ze een behandeling in Turkije ervaren. Toen heb ik een echtpaar benaderd en gevraagd of ze hieraan wilden meewerken. De behandeling van Frank en Danielle stond al in onze planning, en ze zouden een paar weken later naar Turkije gaan. De journaliste heeft hen in hun eigen huis geïnterviewd, een paar dagen voordat ze naar Turkije zouden gaan. Frank en Danielle hadden al meerdere pogingen in Nederland gedaan (3 x ICSI), maar helaas zonder succes. De artsen in Nederland wilden het ook niet langer proberen en radden hen af om verder te gaan met ICSI. Voornamelijk vanwege het lage aantal eitjes. De journalist heeft hen ook gesproken toen ze in Turkije waren: even over de telefoon, zo van, hoe gaat het nou in Turkije, valt het mee of tegen? En toen ze weer thuis waren, is de journaliste ze een laatste keer gaan bezoeken, natuurlijk om ook het eindresultaat te bespreken. Helaas was de poging niet gelukt. Maar ze wilden meteen weer naar Turkije gaan, gewoon omdat het daar allemaal zo goed voelde. Dat zeggen ze ook zelf in de reportage. Ook hebben ze de hoofdarts van de IVF-afdeling in Turkije, Prof. Dr. Cem Demirel, geïnterviewd. Al onze patiënten maken kennis met deze arts en iedereen is erg enthousiast over zijn aandacht en expertise.

Maar goed, het was natuurlijk geen mooie afloop, omdat de poging niet was gelukt. Dit stel ging nog een keer naar Turkije en zette alles op alles omdat ze er zo'n goed gevoel bij hadden. Maar wederom lukte het niet. Dat was natuurlijk een enorme teleurstelling. Ook voor de artsen van de IVF-afdeling. Toen hebben we deze patiënten een heel mooi aanbod kunnen doen: een derde behandeling zonder geld te rekenen voor de IVF-poging. En daar konden ze geen nee tegen zeggen, ondanks de grote teleurstelling die ze verwerken moesten. Dus zijn ze voor een derde keer naar Turkije gegaan. En ze hadden voordat ze naar Turkije gingen al 3 ICSI-behandelingen in Nederland gehad. En gelukkig hebben ze de hoop niet opgegeven: ze zijn nu een paar maanden zwanger! Doorbijters zijn deze mensen! Ik ben zo blij dat het gelukt is, want ik denk dat ze het niet meer konden opbrengen om hiermee door te gaan. Nou maar rustig en geduldig wachten op het geboortekaartje....!!

Wil je het verhaal van dit stel zelf beluisteren via de radio uitzending? Klik dan op de volgende link om hun hele verhaal te horen, in eigen woorden!!

http://www.humanfirstivf.com/Human_First_IVF_op_Radio1.htm

Over Human First

Dit is de naam die ik heb gekozen voor mijn bedrijf. Het is een naam die weergeeft waar het in deze kleine organisatie om draait: om mensen. Tevens reflecteert het ook een van de pluspunten van IVF in Turkije. IVF is in mijn ogen namelijk iets heel anders dan ooglaser, of een tandheelkundige behandeling. Het gaat hier niet om praktische of esthetische motieven. Het gaat om iets dat veel dieper ligt en daarom ook een heel ander soort aandacht verdient. Dat probeer ik iedere patiënt afzonderlijk te bieden.

Aandacht in de voorbereidingsfase, waarin ik veel contact heb met de patiënt en wij samen een reisplanning maken en alle documenten en test resultaten verzamelen. Maar ook is er ruimte voor speciale wensen: een extra familielid meenemen bijvoorbeeld, of soms willen man en vrouw apart reizen vanwege verplichtingen op het werk, noem het maar op. Ook is er erg veel flexibiliteit wat betreft de reisdatum. En dat moet ook wel, want mensen moeten toch een dikke twee weken vrij hebben van hun werk. Er is geen wachtlijst, dus het gaat gewoon om wat de patiënt wil.

Aandacht tijdens het verblijf in Turkije: van onze gastvrouw die patiënten ophaalt van het hotel en begeleidt naar de kliniek. Soms (op verzoek van de vrouw) bij de punctie aanwezig is, maar altijd tijd heeft om vragen te beantwoorden, om tips te geven over wat er te doen is in Istanbul, en zo nu en dan zelfs kaartjes voor een voetbalwedstrijd kan regelen.

En dan is er nog de aandacht die de medische staf aan de patiënten geeft: de verpleegsters die zeer bezorgd en liefdevol zijn, en de arts die altijd kalm en vriendelijk is, en de punctie vaak pijnloos doet verlopen. Hij is aanspreekbaar en luistert naar de patiënt, is 24 uur per dag bereikbaar voor ze (evenals de gastvrouw) en werkt ook door in het weekend als de situatie erom vraagt. En als het koppel weer terug is in Nederland, dan bel ik ze graag nog even op om feedback te krijgen over de reis en de behandeling. En dan wachten we gespannen op de uitslag die ongeveer twee weken later bekend wordt...